Ta wyjątkowa budowa nanoflowers stanowi klucz do ich niezwykłych właściwości. Każdy „płatek” zwiększa całkowitą powierzchnię nanokwiatu, co w chemii oznacza więcej miejsca na reakcje i wiązanie cząsteczek. Dzięki temu nanoflowers mogą skutecznie wiązać i stabilizować różne związki chemiczne. Ta zdolność sprawia, że znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach — od katalizy po biotechnologię. Szczególnie interesujący jest jednak ich potencjał w obszarze żywności funkcjonalnej.
W projekcie dofinansowanym w V edycji programu FU2N dr inż. Magdalena Oleksy-Sobczak z Katedry Cukrownictwa i Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności będzie syntetyzować różne typy nanokwiatów. Dobór materiałów ukierunkowano na ich zdolność do stabilizacji bioaktywnych składników żywności oraz poprawy wartości odżywczej produktów funkcjonalnych, co ma umożliwić opracowanie konkretnych, praktycznych zastosowań.
Więcej na stronie „Życia Uczelni”.