W 2022 r. odeszli od nas:

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. Edward Kącki w todze.

18 stycznia zmarł prof. dr hab. inż. Edward Kącki, doktor honoris causa Politechniki Łódzkiej, wybitny informatyk i cybernetyk, pionier informatyki w Polsce.

Więcej informacji.

Image
prof.  Paweł Wandelt

6 lutego 2022 r. zmarł w wieku 81 lat emerytowany profesor Politechniki Łódzkiej, dr hab. inż. Paweł Wandelt – wieloletni pracownik Instytutu Papiernictwa i Poligrafii. Prof. Paweł Wandelt był człowiekiem nietuzinkowym – życzliwym i zaangażowanym, pracownikiem naukowym o szerokiej wiedzy i otwartych horyzontach, uznanym w przemyśle fachowcem oraz nauczycielem wielu pokoleń studentów. 

Przez całe swoje życie zawodowe był związany z Politechniką Łódzką. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1966 r. na Wydziale Chemicznym PŁ. W tym samym roku rozpoczął pracę w tamtejszej Katedrze Technologii Celulozy i Papieru. Po utworzeniu w 1970 r. międzywydziałowego Instytutu Papiernictwa i Maszyn Papierniczych został pracownikiem a później także kierownikiem Katedry Technologii Włóknistych Mas Papierniczych. Pełnił również funkcję zastępcy dyrektora Instytutu ds. naukowych. 

Zawodowo zajmował się szeroko pojętą technologią wytwarzania celulozowych mas włóknistych. Był autorem jedynego polskiego podręcznika z tej dziedziny. Monografia ta służyła rzeszom uczniów szkół średnich o profilu celulozowo-papierniczym, studentom, a także pracownikom krajowego przemysłu celulozowo-papierniczego. 

Profesor Wandelt był osobą bardzo otwartą na świat i współpracę międzynarodową. W trakcie swej pracy w PŁ nawiązał liczne kontakty z renomowanymi placówkami zagranicznymi – z USA, Kanady, Finlandii, Niemiec, Francji, Czech czy Słowacji. Ponad dwa lata przepracował w University McGill w Montrealu. Jako praktyk, współpracował z największymi polskimi zakładami celulozowo-papierniczymi. 

Był autorem ponad 100 publikacji naukowych i licznych felietonów tematycznie związanych z nauką, kształceniem, historią papiernictwa czy wydarzeniami ze świata papierniczego. Jego felietony często wywoływały duże emocje wśród czytelników, ponieważ miał ściśle sprecyzowane poglądy i do wielu spraw podchodził w sposób zdecydowany i bezkompromisowy. Posiadał przy tym dar tzw. lekkiego pióra, co sprawiało, że każdy Jego tekst był barwny i interesujący. Prof. Paweł Wandelt był także wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Papierników Polskich, a przez ponad 20 lat (do ostatnich swych dni) Redaktorem Naczelnym „Przeglądu Papierniczego”. Jego pasja i zaangażowanie spowodowały, że czasopismo to szybko zyskało nową szatę graficzną i przez długi okres było nawet indeksowane przez renomowane bazy danych, w tym bazę SCOPUS.

Pomimo tak dużego zaangażowania zawodowego, Prof. Paweł Wandelt potrafił znaleźć czas na rozwijanie swoich zainteresowań pozazawodowych. Uprawiał narciarstwo zjazdowe. Uwielbiał zwiedzać i poznawać świat. Nie był jednak typowym turystą, ale raczej typem podróżnika. Oprócz niemal całej Europy, Kanady i Stanów Zjednoczonych udało mu się zwiedzić znaczną część Ameryki Południowej, Afrykę i wiele państw Azji. W trakcie swych wypraw zdobył m.in. Mont Blanc, a kończąc 70 lat, przeszedł trasę przez Kilimandżaro do Parku Narodowego Serengeti. Zachwycały go rafy koralowe Morza Czerwonego. Potrafił znaleźć równowagę między obowiązkami zawodowymi i zainteresowaniami, żył według własnych zasad. Był współtwórcą już ponad 75-letniej historii papiernictwa w Politechnice Łódzkiej i na zawsze pozostanie w pamięci swoich kolegów i współpracowników.

Konrad Olejnik

Image
Tadeusiewicz

W kwietniu zmarł prof. Michał Tadeusiewicz, profesor senior Politechniki Łódzkiej, prodziekan Wydziału Elektrotechniki i Elektroniki, twórca szkoły naukowej teorii obwodów, wybitny specjalista w dziedzinie systemów nieliniowych, wieloletni kierownik Zakładu Elektrotechniki Teoretycznej.

Prof. Tadeusiewicz urodził się w 1941 r. w Łodzi. Tytuł magistra inżyniera uzyskał w 1964 r. na Wydziale Elektrycznym. W 1971 r. otrzymał stopień doktora, a w 1978 r. stopień doktora habilitowanego. W 1989 r. nadano mu tytuł naukowy profesora, a w 1993 r. tytuł profesora zwyczajnego.

W swojej działalności naukowej skupiał się na teorii nieliniowych obwodów elektrycznych. Był członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN oraz członkiem (Senior Member) The Institute of Electrical and Electronics Engineers (USA). 

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Narodowej, Honorową Odznaką Zasłużony dla Politechniki Łódzkiej, wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne. 

Więcej informacji.

Image
Prof. Edward Jezierski (1948-2022) fot. arch. PŁ

 

1 kwietnia zmarł prof. Edward Jezierski, wybitny specjalista z zakresu dynamiki i sterowania robotów.

Więcej informacji.

Image

10 maja zmarł prof. Andrzej Jerzy Pomykalski, emerytowany profesor nauk ekonomicznych, były Kierownik Katedry Marketingu i Innowacji Wydziału Organizacji i Zarządzania PŁ.

Więcej informacji.

W 2021 r. odeszli od nas:

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. Danuta Czakis-Sulikowska

9 stycznia 2021 r. zmarła prof. Czakis-Sulikowska, polska chemiczka, specjalizująca się w chemii koordynacyjnej i nieorganicznej. 

Prof. Czakis-Sulikowska urodziła się w 1929 r. w Podświlu. W 1951 r. ukończyła studia magisterskie na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Stopień doktora uzyskała w 1960 r. na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, habilitację uzyskała w 1967 r. w PŁ, a tytuł profesora otrzymała w 1976 r. 

Od 1949 r. do 1960 r. pracowała jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, a od 1961 roku na Politechnice Łódzkiej. W latach 1991–1993 była konsultantem w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie. 

Specjalizowała się w zakresie chemii nieorganicznej i chemii koordynacyjnej. Przedmiotem jej badań były m.in. synteza i właściwości fizykochemiczne nowych kompleksów pierwiastków ziem rzadkich. 

Autorka lub współautorka 160 publikacji oraz 4 skryptów akademickich. Wypromowała 10 doktorów. 

Była odznaczona m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: dr hab. inż. Andrzej Jopkiewicz, prof. PŁ

5 lipca 2021 r. zmarł prof. Jopkiewicz, wybitny naukowiec, prodziekan ds. dydaktycznych na Wydziale Mechanicznym PŁ, prorektor ds. studenckich, kierownik Zakładu Odlewnictwa Instytutu Materiałoznawstwa i Technik Bezwiórowych, prezes Oddziału Łódzkiego

Stowarzyszenia Odlewników Polskich, a także wiceprezes i honorowy członek Stowarzyszenia Wychowanków Politechniki Łódzkiej.

Prof. Jopkiewicz urodził się w 1937 r. w Warszawie. Dyplom magistra inżyniera uzyskał na Wydziale Mechanicznym PŁ, w 1960 r. Już w trakcie wykonywania dyplomu został zatrudniony w Katedrze Technologii Metali PŁ. Był doradcą naukowym w trakcie budowy odlewni w Koluszkach i Fabryki Urządzeń Odlewniczych w Skierniewicach. 

Od 1990 r. przez dwie kadencje pełnił funkcję prodziekana Wydziału Mechanicznego, a od 1996 r. przez jedną kadencję funkcję prorektora ds. studenckich PŁ. Jako prorektor oraz członek Prezydium Konferencji Prorektorów Wyższych Uczelni Technicznych aktywnie wdrażał punktowy system kształcenia oraz podstawy systemu jakości. 

Specjalizował się w zagadnieniach związanych z projektowaniem i eksploatacją urządzeń odlewniczych, przede wszystkim urządzeń cieplnych. 
Współautor 2 książek, 2 skryptów oraz 80 publikacji naukowych, a także wielu opracowań dla przemysłu odlewniczego. 

Został odznaczony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej. 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Władysław Mieczysław Rzymski

5 grudnia 2021 r. zmarł prof. Rzymski, profesor nadzwyczajny PŁ. Urodził się w 1944 r. we Włostach Olszance (woj. podolskie). W 1966 r. ukończył studia na Wydziale Chemicznym. Od tego roku związał się z Politechniką Łódzką, gdzie pracował najpierw w Katedrze Technologii Kauczuku i Gumy, a po reorganizacji w Instytucie Polimerów. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1975 r. na Wydziale Chemicznym PŁ, a w 1989 r. otrzymał doktora habilitowanego w Uniwersytecie Technicznym Karl-Marx-Stadt (Chemnitz). Profesorem nadzwyczajnym został w 1994 r.

Wśród jego zainteresowań z zakresu chemii mieściły się m.in.: fizykochemia i technologia polimerów, w tym elastomerów; właściwości, struktury i topologie sieci przestrzennych, konwencjonalnych i niekonwencjonalnych metod sieciowania elastomerów, a także wykorzystywanie elastomerów jako materiałów konstrukcyjnych. 

Był autorem lub współautorem 161 publikacji, ponad 94 referatów i komunikatów konferencyjnych, 15 patentów i zgłoszeń patentowych oraz ponad 120 opracowań dla przemysłu. Wypromował 2 doktorów.

Był członkiem Rady Programowej czasopisma „Elastomery” oraz Komitetu Redakcyjnego czasopisma „Polimery”. Od 2004 r. był przewodniczącym Komitetu Technicznego ds. Gumy i Wyrobów Gumowych PKN.
 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Józef Masajtis

11 stycznia 2021 r. zmarł prof. Masajtis, nauczyciel akademicki i pracownik naukowy, specjalista w dziedzinie tkactwa i architektury tekstyliów, dziekan Wydziału Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów Politechniki Łódzkiej.

Prof. Masajtis urodził się w 1945 r. w Wilnie. Studia magisterskie na Wydziale Włókienniczym ukończył w 1969 r. W 1976 r. otrzymał stopień doktora, a w 1986 r. stopień doktora habilitowanego. W 2001 r. nadano mu tytuł naukowy profesora. 

Pracę na Wydziale Włókienniczym PŁ rozpoczął w 1974 r. w Zakładzie Tkactwa Instytutu Mechanicznej Technologii Włókna. Od 1993 r. kierował Zakładem Architektury Tekstyliów, w latach 1996–1999 był prodziekanem ds. studenckich. W latach 1992–1997 utworzył nową specjalność architektura tekstyliów. Przyczynił się również do wprowadzenia od 2003 r. nowego kierunku studiów – wzornictwa. 

W działalności naukowej skupiał się na zagadnieniach z zakresu technologii tkackich, metod optymalizacji ich zastosowań, modelowania struktur i asortymentu tekstyliów, cyfrowego przetwarzania ich obrazów; następnie zajął się również architekturą tekstyliów. 

Autor dwóch monografii, w tym jednej zagranicznej, a także autor lub współautor 70 publikacji. Wypromował jednego doktora.

Był członkiem i wiceprzewodniczącym Rady Naukowej, dyrektorem ds. naukowych COBR Przemysłu Bawełnianego w Łodzi i czynnie uczestniczył w jego przekształceniu w Instytut Architektury Tekstyliów. Członek ŁTN, SWP, przedstawiciel Wydziału w międzynarodowej organizacji AUTEX, redaktor naczelny światowego czasopisma włókienniczego Autex Research Journal. 

Uhonorowany wieloma odznaczeniami. 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Wojciech Ambroziak

6 sierpnia 2021 r. zmarł prof. Ambroziak, profesor nadzwyczajny. Urodził się w 1947 r. w Łodzi. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1971 r. po ukończeniu studiów na Wydziale Chemii Spożywczej. W tym samym roku rozpoczął pracę w Cukrowni Chełmża, w latach 1973–1975 pracował w Instytucie Przemysłu Cukrowniczego w Warszawie, od 1975 r. do 1982 r. w Instytucie Biochemii Technicznej PŁ, a od 1982 r. do 1988 r. w Zakładzie Amin Biogennych PAN w Łodzi. 

W latach 1988–1991 był zatrudniony jako post-doctoral associate w Center of Alcohol Studies Uniwersytetu Rutgersa w USA. Od 1991 r. był zatrudniony w PŁ jako adiunkt w Instytucie Technologii Fermentacji i Mikrobiologii.
Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskał w 1985 r. w Akademii Medycznej w Łodzi, a w 1994 r. został doktorem habilitowanym w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie.

Autor i współautor ponad 130 artykułów, doniesień i komunikatów naukowych. 

W centrum jego zainteresowań naukowych znajdowała się m.in. biologiczna rola amin biogennych w organizmach żywych, a także zagadnienia związane z technologią procesów fermentacji alkoholowej, żywnością funkcjonalną, jej suplementacją i obecnością w niej substancji aktywnych biologicznie, przede wszystkim organicznych form selenu i amin biogennych. 
 

W 2020 r. odeszli od nas:

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Jadwiga Wilska-Jeszka

8 listopada 2020 r. zmarła prof. Jadwiga Wilska-Jeszka, prodziekan Wydziału Chemii Spożywczej PŁ w latach 1981–1984, zastępca Dyrektora Instytutu Biochemii Technicznej PŁ w latach 1976–1992. Od 1956 r. do 2000 r. pracowała w Instytucie Biochemii Technicznej na Wydziale Chemii Spożywczej i Biotechnologii PŁ. 

Prof. Jadwiga Wilska-Jeszka urodziła się w 1924 r. w Rogowie. W 1950 r. ukończyła Wydział Chemiczny PŁ. Stopień doktora nauk technicznych uzyskała w 1962 r., a dra hab. w 1972 r. na Wydziale Chemii Spożywczej PŁ. W 1986 r. nadano jej tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 r. profesora zwyczajnego. 

Autorka 85 publikacji i 2 patentów oraz współautorka jednego skryptu oraz czterech książek z zakresu chemii spożywczej (dwie wydane w języku angielskim). Wypromowała 5 doktorów. 

W latach 1979–1996 była przewodniczącą Sekcji Chemii Żywności przy Polskim Towarzystwie Chemicznym, w latach 1986–1994 członkiem Working Party on Food Chemistry of the Federation of European Chemical Societies (FECS), w latach 1995–2000 była prezesem Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności, od 1995 do 2004 zaś członkiem rady naukowej czasopisma „European Food Science and Technology”. 

W działalności naukowo-badawczej skupiała się na chemii żywności, zwłaszcza na barwnikach roślinnych, związkach polifenolowych oraz witaminach z uwzględnieniem aktywności antyoksydacyjnej tych związków.
 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Janusz Turowski

18 listopada 2022 r. zmarł prof. Janusz Turowski, wybitny naukowiec, specjalista w zakresie elektrodynamiki technicznej, maszyn elektrycznych i mechatroniki, prorektora Politechniki Łódzkiej ds. Współpracy z zagranicą, jeden z twórców Centrum Kształcenia Międzynarodowego (IFE) PŁ.

Prof. Turowski urodził się 30 października 1927 r. w Kowlu (obecnie Ukraina). W latach 1940–1946 przebywał na Syberii, na którą został deportowany przez władze ZSRR. W 1958 r. obronił pracę doktorską na PŁ, a w 1963 roku otrzymał tytuł naukowy docenta doktora habilitowanego. W 1971 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Politechniki Łódzkiej, a w 1978 roku tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych. 

Pracował również na stanowisku profesora w Politechnice Lubelskiej (1974–1976), AGH (1980–1981), Uniwersytetu w Pawii (1986), gdzie otrzymał tytuł doktor honoris causa, i NATO Advanced Study Institute w Turcji (1994).

Twórca polskiej i światowej Szkoły „Elektrodynamiki Technicznej”. Był autorem ponad 310 prac wydanych nie tylko w Polsce, ale i za granicą – m.in. w USA, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Japonii, Indiach, Australii i Włoszech. 

Prorektor Politechniki Łódzkiej, prodziekan Wydziału Elektrycznego PŁ, wieloletni dyrektor Instytutu Maszyn Elektrycznych i Transformatorów Politechniki Łódzkiej, 

Był członkiem rzeczywistym Międzynarodowej Akademii Nauk Elektrotechnicznych, honorowym członkiem i wiceprzewodniczącym Komitetu Elektrotechniki Polskiej Akademii,  prezesem, a następnie honorowym prezesem Polskiego Stowarzyszenia UNESCO-UNISPAR, prezesem Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej oraz członkiem Ukraińskiej Akademii Inżynieryjnej.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a także Srebrnym Medalem Volty. 
 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Ludomir Ślusarski

4 listopada 2020 r. zmarł prof. Ślusarski, wieloletni pracownik Instytutu Technologii Polimerów i Barwników Politechniki Łódzkiej, wybitny specjalista w zakresie technologii i inżynierii materiałów elastomerowych.

Prof. Ślusarski urodził się 29 września 1931 r. w Konstantynowie Łódzkim. W 1955 r. obronił pracę magisterską na Wydziale Chemicznym PŁ. W 1963 r. uzyskał stopień doktora, w 1987 r. doktora habilitowanego, już trzy lata później profesora nadzwyczajnego, a w 1995 r. tytuł profesora zwyczajnego.

W latach 1989–2001 zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Polimerów PŁ. Piastował także funkcję profesora konsultanta w Instytucie Technologii Polimerów i Barwników PŁ oraz profesora w Instytucie Włókiennictwa.

Autor 12 monografii oraz 212 artykułów w czasopismach, 22 patentów i 5 wdrożeń. Wypromował 12 doktorów. 

Należał do Komitetu Nauki o Materiałach PAN – od 1987 roku był przewodniczącym sekcji, a następnie Przewodniczącym Zespołu Materiały Polimerowe. W latach 1994–2004 był członkiem European Access Network (member of the Executive Committee). Od 1994 roku był częścią Akademii Inżynierskiej w Polsce, w latach 1996–2003 Komitetu Chemii Analitycznej PAN (od 1999 roku przewodniczący Komisji Analizy Polimerów), natomiast w latach 1995–2000 Komitetu Badań Naukowych. Należał również do American Chemical Society, Rady Nauki MNiSzW, Rad Redakcyjnych czasopism: „Elastomery” (przewodniczący/honorowy przewodniczący Rady Naukowej), „Composites-Theory and Practice”, „Polimery”.

Został odznaczony m.in. Nagrodą Głównego Inspektora Pracy, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem  Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polskiego, Medal Internationa Biographical Centre Cambidge „Top 100 Engineers 2001”, Medal American Biographical Centre “Man of the Year 2011”.
 

Image
Czarno-białe zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Artemiusz Czkwianianc

18 listopada zmarł prof. Artemiusz Czkwianianc, wieloletni pracownik Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej, kierownik Katedry Budownictwa Betonowego w latach 1996–2010. Wybitny specjalista w dziedzinie konstrukcji betonowych, ekspert technologii masywów betonowych i metod ich monitorowania.

Pracę doktorską obronił w 1970 r., profesorem zwyczajnym został w 2006 r. W latach 1980–1986 pełnił funkcję dyrektora ds. nauki w Instytucie Inżynierii Budowlanej PŁ.

Od 1963 r. był członkiem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa (PZITB), w którym pełnił funkcje sekretarza oraz przewodniczącego Koła Zakładowego przy Politechnice Łódzkiej, jak również przewodniczącego Komisji Nauki Oddziału Łódzkiego PZITB. 

Autor lub współautor ponad 150 opinii technicznych oraz ekspertyz z zakresu budownictwa ogólnego, konstrukcji żelbetowych i sprzężonych. Współtwórca dwóch patentów. Był również konsultantem i weryfikatorem wielu projektów konstrukcyjnych, m.in. projektu Filharmonii Łódzkiej.

W 1996 r. otrzymał nagrodę PZITB im. Wacława Żenczykowskiego za osiągnięcia naukowe w dziedzinie budownictwa. 

W 2019 r. odeszli od nas:

Image
Zdjęcie portretowe: doc. dr inż. Kazimierz Grossman

Był prodziekanem Wydziału Mechanicznego, a także zastępcą dyrektora oraz dyrektorem Instytutu Mechaniki Stosowanej. Jego zainteresowania naukowe skupiały się na zagadnieniach stateczności konstrukcji i drgań mechanicznych. Kierował Zespołem Teorii Mechanizmów i Maszyn.

Więcej informacji.

13 grudnia 2019 r. zmarł prof. Wajand, wybitny polski inżynier, który w 1951 r. ukończył studia mechaniczne na Politechnice Łódzkiej. W 1959 r. uzyskał stopień doktora, a w 1964 r.  doktora habilitowanego także na PŁ. W 1972 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych, w 1977 roku zaś tytuł profesora zwyczajnego.

Prof. Wajand był współtwórcą wyższego szkolnictwa technicznego w Bielsku-Białej oraz twórcą specjalności silnikowo-samochodowych – pracował w Katedrze Silników Spalinowych i Pojazdów na Wydziale Budowy Maszyn i Informatyki Akademii Technicznej i Humanistycznej w Bielsku-Białej. 

Kierował również Katedrą Informatycznych Systemów Projektowych na Wydziale Informatyki i Zarządzania w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Bielsku-Białej oraz jako pierwszy – od 1969 do 1972 r. – Katedrą Cieplnych Maszyn Tłokowych na Wydziale Budowy Maszyn Filii PŁ w Bielsku-Białej. Następnie od 1973 r. był dyrektorem Instytutu Technologiczno-Samochodowego. W latach 1987–1993 pełnił funkcję dziekana Wydziału Budowy Maszyn Filii PŁ. Od 1992 r. do przejścia na emeryturę w 2000 r. był kierownikiem Katedry Cieplnych Maszyn Tłokowych Wydziału Budowy Maszyn PŁ.

Prof. Wajand  był autorem 12 monografii oraz około 150 artykułów w czasopismach naukowych i materiałach konferencyjnych, dwóch patentów i jednego wzoru użytkowego z dziedziny silników i pomiarów silników oraz około 100 prac dla przemysłu. Wypromował 24 doktorów. Był recenzentem 25 prac habilitacyjnych oraz około 45 prac doktorskich. 

Był członkiem Komisji Motoryzacyjnej PAN w Krakowie, Society of Automotive Engineers (USA) oraz Federation Internationale des Experts en Automobiles w Paryżu (w latach 1991–95 był prezydentem tej Federacji, a następnie honorowym prezydentem). Członek Komitetu Budowy Maszyn, Komitetu Termodynamiki i Spalania, Komitetu Transportu oraz Komitetu ds. Eksploatacji Majątku PAN oraz honorowy członek Polskiego Towarzystwa Naukowego Silników Spalinowych.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
 

Image
Zdjęcie portretowe: prof. dr hab. inż. Andrzej Zwierzak

Współpracował z PZF „Polfa” w Pabianicach, Instytutem Przemysłu Organicznego w Warszawie oraz z Zakładami Chemicznymi „Azot” w Jaworznie. W badaniach naukowych koncentrował się na organicznej chemii fosforu i zastosowaniu katalizy przeniesienia międzyfazowego w syntezie.

Więcej informacji.

Image
Prof. Tadeusz Paryjczak w garniturze mówi do mikrofonu.

Przez 27 lat kierował Wydziałem Chemicznym – od 1975 r. do przejścia na emeryturę. Otrzymał godność doktora honoris causa Politechniki Łódzkiej oraz Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego. Był twórcą wiodącego w kraju i za granicą kierunku badawczego: adsorpcji i katalizy.

Więcej informacji.

Image
Zdjęcie portretowe: profesor Ryszard Bodalski

Był współtwórcą łódzkiej szkoły chemii fosforu oraz specjalistą z zakresu stereochemii. Członek Rad Naukowych Instytutu Chemii Organicznej PAN w Warszawie i Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN w Łodzi. Aktywnie działał także w Polskim Towarzystwie Chemicznym.

Więcej informacji.

Image
Zdjęcie portretowe: dr inż. Jan Zaraś

Był pełnomocnikiem Rektora PŁ ds. wymiany pracowników i studentów PŁ z University of Strathelyde, a także wieloletnim prezesem Towarzystwa Polsko–Szkockiego w PŁ. Specjalizował się w mechanice i stateczności konstrukcji. Był zaangażowany w utworzenie Centrum Kształcenia Międzynarodowego PŁ – IFE.

Więcej informacji.