Od kiedy chemia jest Pani pasją?
Już w szkole podstawowej, kiedy dla wielu rówieśników świat cząsteczek wydawał się abstrakcyjny, dla mnie był on najbardziej fascynującą układanką. To właśnie na lekcjach chemii znajdowałam odpowiedzi na pytania o naturę otaczającego nas świata, co szybko uczyniło ten przedmiot moim ulubionym.
Co w tej dyscyplinie jest wyjątkowego, co Panią przekonało do studiowania nanotechnologii?
Kluczowym argumentem był dla mnie fakt, że nanotechnologia stanowi bezpośredni łącznik między zaawansowaną chemią a współczesną medycyną. Zrozumiałam, że operując na poziomie cząsteczkowym, zyskujemy narzędzia nie tylko do poznawania struktury materii, ale przede wszystkim do projektowania nowoczesnych terapii i systemów diagnostycznych.
Na moją decyzję wpłynęły również doświadczenia osobiste. Choroba mojej babci uświadomiła mi, jak wiele schorzeń wciąż pozostaje wyzwaniem dla współczesnej nauki i jak pilnie potrzebujemy nowych, bardziej skutecznych rozwiązań terapeutycznych. Szukając odpowiedzi na te wyzwania, dostrzegłam ogromny potencjał w nanotechnologii – zwłaszcza w koncepcji precyzyjnego dostarczania leków (targeted drug delivery).
Jaka jest skala chorób neurodegeneracyjnych na świecie?
Stanowią one jeden z najpoważniejszych i wciąż nierozwiązanych problemów współczesnej medycyny. Są to schorzenia postępujące, które prowadzą do utraty pamięci oraz samodzielności, co znacząco wpływa na życie pacjentów i ich rodzin.
Skala tego zjawiska jest ogromna, ponieważ obecnie na świecie choruje ponad 50 milionów osób, a w samej Polsce liczba ta przekracza 400 tysięcy. Prognozy są niestety niepokojące. Szacuje się, że do 2050 r. liczba chorych może się nawet potroić, co sprawia, że opracowanie nowych metod walki z tymi schorzeniami staje się priorytetem dla nauki.
Proszę przybliżyć swoje prace badawcze.
Moje prace badawcze mają przede wszystkim charakter laboratoryjny. Regularnie zajmuję się syntezą peptydów oraz przeprowadzaniem analizy ich czystości. Następnie wykonuję testy biologiczne, które pozwalają sprawdzić, czy otrzymane związki skutecznie hamują agregację białek odpowiedzialnych za procesy neurodegeneracyjne. Istotną część mojego czasu zajmuje analiza uzyskanych wyników oraz bieżąca praca z literaturą, co pozwala mi na stałe śledzenie najnowszych odkryć w mojej dziedzinie.
Pracę laboratoryjną i naukową staram się efektywnie łączyć z programem studiów. Wykorzystuję okienka między wykładami na prostsze czynności, natomiast dłuższe bloki czasowe rezerwuję na właściwe badania i analizę danych. Taki system pozwala mi zachować ciągłość pracy naukowej bez zaniedbywania obowiązków na studiach.
Została Pani laureatką 4. edycji programu E2TOP. Jakie są Pani plany?
Zakładam istotne rozwinięcie obecnego projektu. Przede wszystkim chciałabym sprawdzić, czy badane przeze mnie inhibitory wykazują skuteczność nie tylko wobec β-amyloidu (odpowiedzialnego za rozwój choroby Alzheimera), ale również w relacji do innych białek związanych z chorobami neurodegeneracyjnymi, takich jak α-synukleina (choroba Parkinsona) czy SOD1 (choroba ALS – stwardnienie zanikowe boczne).
Kolejnym kluczowym krokiem będą bardziej zaawansowane badania biologiczne. Bardzo ważnym etapem moich prac będzie także analiza zdolności badanych cząsteczek do przenikania przez barierę krew–mózg, co jest niezbędne w kontekście ich przyszłego zastosowania medycznego.
Co daje uczestnictwo w E2TOP?
Udział w programie E2TOP stał się dla mnie prawdziwą przepustką do świata nauki, umożliwiając zdobycie realnego doświadczenia badawczego już na wczesnym etapie studiów. Dzięki niemu nauczyłam się samodzielnej pracy w laboratorium, planowania złożonych eksperymentów oraz rzetelnej analizy uzyskanych wyników. To bezcenne doświadczenie pokazało mi, że jako studentka mogę mieć realny wpływ na rozwój współczesnej medycyny.
Ogromną wartością był dla mnie również udział w konferencjach naukowych. Możliwość prezentowania własnych wyników w formie wystąpień ustnych czy posterów pozwoliło mi poznać środowisko akademickie i rozwinąć umiejętności komunikacyjne.
Ma Pani konkretne marzenie w zakresie pracy naukowej?
Moim największym marzeniem i celem jest to, aby wyniki moich badań stały się w przyszłości podstawą do stworzenia nowego leku na obecnie nieuleczalne choroby neurodegeneracyjne.
Jak wyglądają relacje z mentorką?
Współpraca z moim opiekunem naukowym, Panią Profesor Beatą Kolesińską, stanowi fundament całego projektu i jest dla mnie niezwykle cennym doświadczeniem. Mogę liczyć na ogromne wsparcie merytoryczne podczas planowania eksperymentów, analizy uzyskanych wyników oraz przy zgłębianiu najbardziej złożonych zagadnień chemicznych.
Niezwykle cenię sobie fakt, że przy tak profesjonalnym wsparciu mam jednocześnie zapewnioną przestrzeń do samodzielnej pracy w laboratorium. Taka swoboda działania pozwala mi na intensywny rozwój umiejętności praktycznych oraz uczy odpowiedzialności za każdy etap prowadzonych badań. Dzięki takiemu podejściu nie tylko realizuję konkretne zadania projektowe, ale przede wszystkim kształtuję dojrzałe myślenie badawcze, co pozwala mi coraz pewniej odnajdywać się w świecie chemii.
Czym przekonać jeszcze nieprzekonanych do udziału w programach mentoringowych?
Zachęcam przede wszystkim możliwością zdobycia unikalnego doświadczenia, którego nie da się wypracować wyłącznie na wykładach. W ramach E2TOP studenci zyskują przestrzeń do realizacji własnych pomysłów badawczych, pracują na specjalistycznym sprzęcie i rozwijają konkretne umiejętności praktyczne.
Uczestnictwo w programie uczy samodzielności w planowaniu eksperymentów, rzetelnej analizy uzyskanych wyników oraz profesjonalnego podejścia do pracy projektowej. Jeśli ktoś szuka wyzwań i chce mieć realny wpływ na otaczający go świat, programy mentoringowe na Politechnice Łódzkiej są do tego idealnym miejscem.
rozm. Agnieszka Garcarek-Sikorska