profesor automatyki, elektroniki, elektrotechniki i technologii kosmicznych/ informatyki technicznej i telekomuniakcji
priorytetowy obszar badawczy: (Re)EnergyTech
Osiągnięcia badawcze
Profesor Dariusz Makowski z Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Łódzkiej jest kluczowym badaczem, którego osiągnięcia naukowe, obejmujące diagnostykę plazmy oraz sterowanie w czasie rzeczywistym systemami o znaczeniu krytycznym, bezpośrednio przekładają się na rozwój światowej energetyki termojądrowej i wyznaczają nowe standardy w technologiach czasu rzeczywistego. Prof. D. Makowski jest bezpośrednio zaangażowany w strategiczne projekty międzynarodowe, takie jak budowa największego na świecie tokamaka ITER, stellaratora Wendelstein 7-X czy akceleratora ESS. W ramach prac nad diagnostyką plazmy opracowuje zaawansowane systemy sterowania i akwizycji danych, które są niezbędne do utrzymania stabilności procesów w warunkach ekstremalnych, charakterystycznych dla tokamaków lub stelleratorów. Wykorzystanie sztucznej inteligencji do analizy promieniowania podczerwonego oraz diagnostyki plazmy w czasie rzeczywistym pozwala na uzyskanie impulsów o większej energii oraz maksymalizację zysku energetycznego netto.
Profil badawczy i kierunki badań
Badania profesora Makowskiego skupiają się na łączeniu inżynierii elektroniki z zaawansowaną informatyką. Jego doświadczenie w projektowaniu systemów sterowania o wysokiej niezawodności jest przenoszone na sektory energochłonne w celu redukcji strat energetycznych i zwiększenia efektywności procesowej. Działalność profesora realizuje cele SDG w obszarach energii, przemysłu oraz innowacji, dowodząc, że zaawansowana inżynieria jest fundamentem sprawiedliwej i efektywnej gospodarki przyszłości. Prace te pozycjonują Politechnikę Łódzką jako lidera w obszarach dekarbonizacji, wymagających najwyższej precyzji i innowacyjności technologicznej w skali światowej.
Współpraca z przemysłem, wdrożenia i aktywność ekspercka
Profesor Makowski jest współtwórcą systemu zabezpieczeń dla stellaratora W7-X oraz licznych rozwiązań elektronicznych i programowych dla tokamaka ITER, a także aktywnie współpracuje z ośrodkami w Niemczech, Francji, USA i Japonii. Jego działania stanowią wzorcowy przykład transferu innowacji z poziomu laboratoryjnego do realnych systemów przemysłowych. Profesor pełni szereg odpowiedzialnych funkcji eksperckich: jest członkiem Komisji Ewaluacji Nauki oraz ekspertem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ds. Terminologii Informatycznej. Jest także aktywnym członkiem prestiżowych organizacji międzynarodowych, w tym IEEE, RADECS, PICMG, IEEE Nuclear and Plasma Sciences Society, IEEE Computer Applications in Nuclear and Plasma Sciences oraz European Machine Vision Association